Het begon allemaal op 28 januari 2017. Op die dag ontstond mijn passie voor olijfolie. Mijn opa en oma namen mij en mijn vader mee naar Amsterdam, naar het Little Italy-event. We maakten een rondje over de beurs, en toen viel mijn oog op een paar kleine bakjes.

Kleine bakjes met olijfolie en daarnaast een bakje met stukjes brood.

Ik vroeg aan opa: “Wat is dat? Mag ik dat proeven?”

“Ja, dat mag je proeven,” zei hij.

Ik proefde wel twintig verschillende olijfolies, waarvan er negentien matig waren. Maar de twintigste… die was anders.

Ik zei tegen opa: “Deze móét je echt proeven, deze is geweldig!”

De verkoper vertelde ons over de olijfsoort: de Peranzana-olijf. Dat was dus de bijzondere olijf die zo lekker smaakte. We namen een flesje mee naar huis. En vanaf dat moment kochten we bijna elke maand een flesje olijfolie bij diezelfde verkoper.

In 2024 gingen we toevallig met de familievakantie naar Puglia. We reden langs Lucera, in het noorden van Puglia. Dat deden we met een reden: daar komt namelijk de Peranzana-olijf vandaan (deze olijf groeit alleen in het noorden van Puglia).

We bezochten de olijfolieboer van wie we al jaren onze olijfolie gebruikten. Papa was erg geïnteresseerd om misschien een pallet in te kopen om die te verkopen aan restaurants. Want dit is niet zomaar een olijfolie; wij vonden dat elk restaurant deze olie zou moeten gebruiken. Bijvoorbeeld als voorgerecht met wat brood om in te dopen, of om een gerecht mee af te maken. Je kunt er zoveel mee doen.

Maar de olijfolieboer kon dat jaar bijna niets produceren vanwege de ernstige droogte (hij had namelijk geen irrigatiesysteem).

Tijdens die vakantie toerden we met de auto door Italië. We sliepen op een prachtige plek, een kilometer verderop, bij een masseria: een oude boerderij die was omgebouwd tot een sfeervol landhuis. Daar was ook een heerlijk zwembad met een schitterend uitzicht over de uitgestrekte velden.

Terwijl we bij het zwembad lagen te relaxen, kregen we een mandje brood, een schaaltje en een fles olijfolie.

Ik proefde en zei tegen papa: “Deze moet je proeven, dit is dezelfde olijf, maar nóg lekkerder!”

Omdat we bij de andere boer niets konden inkopen, vroegen we of ze deze olie zelf maakten.

“Ja,” was het antwoord.

Toen begonnen we serieus na te denken of we misschien hier een pallet konden inkopen.

Bij een masseria is het normaal dat je samen eet met de andere gasten (meestal drie gezinnen). Iedereen krijgt hetzelfde eten.

We begonnen met een heerlijk voorgerecht: melanzane caprese. Daarna kregen we een heerlijke pasta: al ragù. De pasta had een bijzondere vorm die we nog nooit eerder hadden gezien. Toen het werd geserveerd, vertelden ze ons dat het huisgemaakte pasta was.

Bij de pasta kregen mijn ouders een bijpassende wijn, die ze erg lekker vonden.

Na het eten kregen mijn broertje, zusje en ik een ijsje als toetje, en mijn ouders een heerlijk dessertwijntje.

Later die avond raakten we in gesprek met de zoon van de eigenaar. Hij vertelde dat ze naast olijfolie ook wijn en pasta produceren voor de handel. We waren direct erg geïnteresseerd, en dat had hij blijkbaar door.

Later op de avond belde hij zijn vader op en vroeg of hij de volgende ochtend aanwezig kon zijn voor een goed gesprek met ons. Dat was mogelijk!

De volgende ochtend spraken we over prijzen en de mogelijkheid om pallets te mixen: een deel wijn, een deel pasta en een deel olijfolie. Daarna vervolgden wij onze reis door Italië.

Twee weken later, terug in Nederland, bespraken we het opnieuw en besloten we een eerste proefpallet in te kopen. Met die pallet zochten we wat klanten in de buurt en draaiden we een kleine kerstmarkt in Apeldoorn – als eerste stap om wat naamsbekendheid op te bouwen.

En zo geschiedde…

Inmiddels is onze olijfolie ook door ons voorgedragen bij de IOOC, de internationale olijfoliejury… en we zijn in de prijzen gevallen.